De intentieverklaring (in het vakjargon „Letter of Intent” of „LOI”) is een cruciale stap in het proces van de overdracht van een onderneming. Hiermee wordt de bereidheid van de partijen om tot een overeenkomst te komen vastgelegd, terwijl nog niet alles is geregeld. Het vormt dus vaak een keerpunt tussen enerzijds de fase van vrijblijvende besprekingen en anderzijds de fase waarin de overdracht wordt afgerond.
Wanneer moet een intentieverklaring worden ondertekend?
Er is geen vaste regel. Sommige kopers geven er de voorkeur aan hun bod vast te leggen in een intentieverklaring om het een officieeler karakter te geven. Vaak wordt de intentieverklaring voorgesteld door het verkoopkantoor wanneer de partijen concreter lijken te overwegen de transactie te realiseren.
Wat is het nut van het ondertekenen van een intentieverklaring?
Merk op dat de intentieverklaring geen verplichte stap is; de partijen kunnen heel goed overeenkomen om direct over te gaan tot de overnameovereenkomst. Maar over het algemeen is deze overeenkomst het onderwerp van lange en moeizame onderhandelingen tussen advocaten. Het blijkt daarom nuttig om alvast „de weg te effenen“. De intentieverklaring stelt de partijen in staat om al bepaalde toezeggingen aan elkaar te doen, zonder daarbij uit te sluiten dat de overdracht mogelijk niet tot stand komt.
Wat is de juridische reikwijdte van een intentieverklaring?
Een intentieverklaring kan, afhankelijk van de gekozen formulering, meer of minder bindend (in het Engels ‘binding’) zijn. In principe biedt de intentieverklaring beide partijen de mogelijkheid om zich terug te trekken. Toch is de wil om de overdracht te realiseren duidelijk. Het gaat dus eerder om een morele verbintenis tussen de partijen. Bepaalde vaste toezeggingen kunnen echter wel in de intentieverklaring worden opgenomen.
Het gaat om specifieke punten die juist bedoeld zijn om het proces dat tot de overdracht moet leiden te vergemakkelijken:
- Vertrouwelijkheidsverplichting: zolang de overdracht nog niet zeker is, is het beter om discreet te werk te gaan.
- Exclusiviteit van de onderhandelingen: hierdoor wordt de koper niet langer gestoord door concurrenten en kan hij hogere kosten maken, met name voor de audit.
- Informatie- en medewerkingsplicht: de verkoper informeert de koper over de gang van zaken en de bedrijfsvoering. De koper houdt de verkoper op de hoogte van het verloop van de financieringsaanvraag en de audit.
Welke andere elementen moet de intentieverklaring bevatten?
Ook op dit gebied wordt de partijen veel vrijheid gelaten. Dit zijn de belangrijkste elementen die in een intentieverklaring voorkomen:
- Beschrijving van het voorwerp van de overdracht: identiteit van het bedrijf, gedeeltelijke of volledige overdracht, aard van de aandelen, …
- Prijs en betalingsvoorwaarden. Financieringsvoorwaarden. Het verkrijgen van een bankkrediet is vaak een opschortende voorwaarde.
- Zekerheden voor activa en passiva. Het is raadzaam om nu al de hoofdlijnen van deze kwestie te bespreken, die later in de overdrachtsovereenkomst nader zal worden uitgewerkt. Maximum, drempel, looptijd, aard van de zekerheden.
- Tussentijdse periode. Beschrijving van de te doorlopen stappen (financiering, audit, documentatie) vóór de overdracht. Vaststelling van het tijdschema met een uiterste datum waarna beide partijen weer vrij zijn om af te zien van de overdracht indien deze niet doorgaat.
De intentieverklaring legt dus de belangrijkste voorwaarden vast die later in de overdrachtsovereenkomst nader zullen worden uitgewerkt. Hoe gedetailleerder de intentieverklaring is, hoe vlotter de afsluitende onderhandelingen („closing“) zullen verlopen. Het is daarom belangrijk om tijdens de bespreking van de intentieverklaring zo ver mogelijk te gaan. Want zelfs als de onderhandelingen mislopen, is het beter om dat zo vroeg mogelijk te weten. Hoewel de intentieverklaring niet bindend is, wordt zij doorgaans gevolgd door een daadwerkelijke overdracht. Dit document stelt de partijen namelijk gerust en maakt het mogelijk om aan derden (bank, passieve aandeelhouder, …) aan te tonen dat de onderhandelingen al ver gevorderd zijn. Ten slotte stelt juist het feit dat de intentieverklaring niet-bindend is de partijen gerust en stelt het hen in staat om stap voor stap het overdrachtsproces te doorlopen. En om elkaar te leren vertrouwen.
